کادو

این روزا هرچی می خری واسه ماه و اختره...کادوی روز مادره

باعث شور و شادیه،یه خورده مایه شره...کادوی روز مادره

اون چیه که هیچ کسی نیست اونو فراموشش کنه...پنبه توی گوشش کنه

از اون طرف هم یه نفراز دیدنش نمی گذره؟...کادوی روز مادره

می گن که خیلی بهتره ساده و مختصر باشه...از همه ساده تر باشه

اما می گن فقط طلاست که ساده و مختصره!...کادوی روز مادره

یه کادو مال همسره،اون یکی مال خواهره...مادر زنم که سروره

هر چی که زن تو فامیله یه لنگه پا منتظره...کادوی روز مادره

دستهای ما، رو سرمون،تسلیم همسرا شدیم...فقیر و بی نوا شدیم

اون چیه که واسه اون،حقوق یک ماه می پره؟...کادوی روز مادره

یکی می گفت عیب نداره جنس ها اگه گرون شدن...ببین دلا جوون شدن

دروغه این حرف که می گن قیمتها چند برابره...کادوی روز مادره!

----------------------------------

این قاب رو اهدا کردم به نمایشگاه عکس محیط زیست

و نوشتم اهدایی از طرف یکی از دوستداران حیاط وحش

و لوح تقدیر گرفت از آن سازمان

حالا شما نظر بدید کار من چطور بوده؟

parastoo

با دل تنگم بمان امشب تمنا می کنم

parastoo

دردهایم را برایت گفته ام

بشنو اکنون

این سکوت تلخ را....

parastoo

تو را گم میکنم هر روز و پیدا می کنم هر شب / بدین سان خوبها را با تو زیبا می کنم هر شب

بتی این کاه را چون کوه سنگین می کند آنگاه / چه آتشها که در این کوه بر پا می کنم هر شب

تماشایی است پیچ و تاب آتشها خوشا بر من / که پیچ و تاب آتش را تماشا می کنم هر شب

مرا یک شب تماشا کن که تا باور کنی ای دوست / چگونه با جنون خود مدارا می کنم هر شب

چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو / که این یخ کرده را از بیکسی ها می کنم هر شب

تمام سایه ها را می کشم بر روزن مهتاب / حضورم را ز چشم شهر حاشا می کنم هر شب

دلم فریاد می خواهد ولی در انزوای خویش / چه بی آزار با دیوار نجوا می کنم هر شب

کجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی / که من این واژه را تا صبح معنا می کنم هر شب*

parastoo

کاش بودم شعله تا شمع مزارت می شدم کاش بودم پرچم حاشیه دار ماتم ات کاش بودم حلقه حلقه همچو زنجیر عزا کاش بودم خاک و می دادی بها بر من که من کاش می بودم سپر تا در هجوم تیغ مست کاش بودم قطره آبی و از روی وفا کاش بودم در شب شام غریبان تا که من

چلچراغ زائر شب زنده دارت می شدم تا که زینب بخش بزم سوگوارت می شدم بر کف دل بیقراری بی قرارت می شدم خاک پای ذوالجناح راهوارت می شدم مانع شمشیر خصم نابکارت می شدم شبنم لبهای خشک شیر خوارت می شدم پاسدار خیمه بی پاسدارت می شدم

parastoo

به همین زلالی و شفافی میشه از بودن با تو هم گذشت

تقدیم به او که روزی برادر می خواندمش

بدرود

((پرستو))

وقتی پرنده ای پرواز می کند من و تو به ان خیره می شویم و نوایی مبهم به گوشمان می رسد , شاید با خود بگوییم این نوای پر طنین دلربای کیست؟
حسی غریب , وجود ما را سرشار از شعر می کند , پرنده ها شاعران ساده و بی ریایی هستند , انها شعر تنهایی و غربت را می سرایند , اما شعر رهایی را بهتر از هر شعر دیگری می سرایند . انسان باید رها باشد تا بداند پرواز تنها بال و پرزدن نیست , خود پرواز شعر است , شعری که خوانده نمی شود ولی باید انرا درک کرد .

parastoo