چه می شد گر دل آشفته من/به شهر چشم تو عادت نمی کرد

و ای کاش از نخست آن چشم هایت/مرا آواره غربت نمی کرد

چه زیبا بود اگر مرغ نگاهت/میان راز چشمان تو می ماند

و جز با آسمان دیدگانت/دلم با هیچ کس خلوت نمی کرد

نگاهم مثل یک مرغ مهاجر/به دنبال حضورت کوچ می کرد

به غیر از انتظارت قلب من را/کسی اینگونه بی طاقت نمی کرد

تو می ماندی کنار لحضه هایم/ولی این شادمانی زود می رفت

و تا می خواست دل چیزی بگوید/تو می رفتی و او فرصت نمی کرد

دلم از پشت یک تنهایی زرد/نگاهش را به چشمان تو می دوخت

ولی قلب تو قدر یک گل سرخ/مرا به کلبه اش دعوت نمی کرد

و حالا انتهای کوچه ی شعر/منم با انتظاری مبهم و زرد

ولی ای کاش جادوی نگاهت/غزل های مرا غارت نمی کرد

parastoo