به همین زلالی و شفافی میشه از بودن با تو هم گذشت

تقدیم به او که روزی برادر می خواندمش

بدرود

((پرستو))

وقتی پرنده ای پرواز می کند من و تو به ان خیره می شویم و نوایی مبهم به گوشمان می رسد , شاید با خود بگوییم این نوای پر طنین دلربای کیست؟
حسی غریب , وجود ما را سرشار از شعر می کند , پرنده ها شاعران ساده و بی ریایی هستند , انها شعر تنهایی و غربت را می سرایند , اما شعر رهایی را بهتر از هر شعر دیگری می سرایند . انسان باید رها باشد تا بداند پرواز تنها بال و پرزدن نیست , خود پرواز شعر است , شعری که خوانده نمی شود ولی باید انرا درک کرد .

parastoo