چنگی به دل نمی زنه این روزا عشق و عاشقی

از ته دل برات بگم نمونده قلب صادقی

اونا که اهل دل بودند دلو گذاشتند زیر پا

بی سرو سکه مونده دل

شکسته بازار وفا

هر کی به فکر خودشه همدلی معنا نداره

حتی دیگه بی بهونه عشق می ره تنهات می زاره

PARASTOO

برو ای عشق مَیازارم بیش از تو بیزارم و از کرده ی خویش

من کجا این همه رسوایی ها؟ دل دیوانه و شیدایی ها؟

من کجا اینهمه اندوه کجا؟ غم سنگین چنان کوه کجا؟

شب طولانی و بیداری ها تب سوزنده و بیماریها

دیده ی شادی من کور نبود خنده از روی لبم دور نبود

من پرستوی بهاران بودم عالمی روح و دل و جان بودم

تا توای عشق به دل جاکردی سینه را خانه ی غمها کردی

سوختی بال و پرجانم را آرزوهای فراوانم را

میگریزم زتو ای اَفسونگر دست بردار ازاین دل دیگر

کودک مکتب تو جانم سوخت آتشی بود که ایمانم سوخت

عشق من گرم دل و جانش کرد شعر من رخنه به ایمانش کرد

چشمم آموخت به او مستی را پا نهادن به سَرِ هستی را

parastoo