ای سینه! تو در آتش سودای که هستی؟

ای خون من! ای آتش افتاده به جانم

جوشنده و طوفنده دریای که هستی؟

ای پای فرومانده! تو در این ره تاریک

جویای که و بادیه پیمان که هستی؟

ای دل که به کف، ساغر گلگون بگرفتی

پیمانه کش نرگس شهلای که هستی

ای اشک من! ای روشنی دیده تارم

افتاده چنین، سر به زمین سای که هستی؟

ای عقل من! ای گمشده در وادی حیرت!

بستنده ترا دیده، تو جویای که هستی؟

ای عشق! چراغی تو فرا راه من آور

اهمیتی ندارد به ما چه می گویند ، مهم نیست چه می کنند ، مهم نیست چه به ما می آموزند ،

حقیقت آن چیزی است که به آن ایمان داریم .

مهم نیست چه نامی بر ما می نهند و یا چگونه بر ما می تازند، مهم نیست ما را به کجا می کشا نند   

ما راه بازگشت را خواهیم یافت.

نمی توانم ایمانم را انکار کنم ، نمی توانم تظاهر کنم به آنچه که نیستم ،

می دانم که تا ابد عاشق خواهم ماند.

این را می دانم  این را می دانم ،هرچه که می خواهد هر چه که می خواهد، پیش آید پیش آید

اگر اشکها خنده بود ، اگر شب روز بود ، اگر دعاهایمان مستجاب می شد ، آنگاه ندای پروردگار را به جان می شنیدیم که می گفت :

اهمیتی ندارد به تو چه می گویند،مهم نیست چه می کنند ، اهمیتی ندارد به تو چه می آموزند

تنها آنچه بدان ایمان داری حقیقت دارد

 و من حامی تو در برابر طوفانها خواهم بود و مهم نیست که این کار چقدر بی حاصل باشد ،  مهم این است که رویایی متولد می شود .

اهمیتی ندارد آنها که را دنبال می کنند ، یا به کجا ره می سپارند ، مهم نیست چگونه دربارۀ ما قضاوت می کنند ،

چرا که من تمامی آنچه که نیاز داریم خواهم شد.

مهم نیست اگر خورشید دیگر ندرخشد یا آسمانها سراسر آبی نباشد ، مهم نیست پایان راه چگونه خواهد بود

چرا که ما در ابتدای راه هستیم.

نمی توانم ایمانم را انکار کنم و آنچه شوم که نسیتم ، می دانم این عشق ابدیست

و این تنها چیزی است که واقعاً برایم اهمیت دارد

و این تنها چیزی است که واقعاً برایم اهمیت دارد