عاشق آن لحظه ام ای خوب من
با نگاه عشق بی تابم کنی
در میان بازوان عاشقت
با نوازشهای خود خوابم کنی
باز هم در خلوت آغوش خود
لحظه ای لب بر لب سردم نهی
جان دهی این خاک خشک و تشنه را
از همان یک لحظه سیرابم کنی
با نگاه مست خود مستم کنی
خرمن جان مرا آتش کنی
ناگهان جان مرا در بر کشی
تا به هُرمِ جان خود آبم کنی
دیگر از رفتن نمی گویم سخن
تا که با عشق و جنون یارم کنی
باز هم مست از شراب عاشقی
در برم گیری و بی تابم کنی

parastoo

حال من

از حال من پرسيده ای؟ تب دار هستم
افتاده در بستر کمی بيمار هستم
در ديده اشک و در دلم دريای خون است
اين روز ها در قيد غم بسيار هستم
گفتم رفيقی را "ملالی بود و بگذشت"
گفتا چرا دايم در اين انکار هستم
هر روز می گويم کمی خوب است حالم
يک ماه و اندی گشته در تکرار هستم
درد مرا درمان نمی خواهد بجوييد
با او کنون مستم از او سرشار هستم
من دختر عشقم و دردم جاودان باد
از شور عشقش شب به شب بيدار هستم
نام مرا از خاطرش در هر غزل برد
بيمی نباشد من نگار هر بار هستم

parastoo

از غم عشق نگارم بی قرارم ای خدا

چون نظر بر من ندارد دل فکارم ای خدا

عاشقان هر یک به کنجی رفته در راز و نیاز

زین میان من چون غریبان بی نگارم ای خدا

زد شررها بر وجودم برق آن چشمان مست

سوخت زان آتش همه دار و ندارم ای خدا

در گلستان وفا همچون گلی پژمرده ام

لاله سان از هجر رویش داغدارم ای خدا

برده پیغام مرا باد صبا در کوی دوست

گشته آگه از دل دیوانه یارم ای خدا

بار غم بشکسته پشتم بار الاها رحمتی

تا که آرامش بیابد حال زارم ای خدا

parastoo

سلام مهربون ... ... چي مي بيني ؟؟
شايد ستاره هايي که چشمک زنان به تو نگاه مي کنند شايد ماه ،ماهي که با تمام وجود مهتاب وجودش را نثارت مي کند و شايد هيچ...

راستي که چه عالمي داره تنهايي ...
اصلا ببينم شما تا حالا تلاشي کردين واسه ستاره دار شدن يا نه فقط يه گوشه نشستين و هي زل
زدين به آسمون و از خدا خواستين که يه روزي ستاره بخت شما خودش با پاي خودش بياد و در خونتون رو بزنه؟؟؟
آخه اينجور که نمي شه درسته همه ما آدما بالاخره يه روز يه مونس پيدا مي کنيم ولي بايد بدونيم که اگه يه روز ستاره دار شديم با تمام وجود براي نگه داشتنش تلاش کنيم .
راستي چرا بعضي از آدما اينقدر زود ستاره هاشون رو فراموش مي کنن مگه يه روز اونا روواقعا دوست نداشتن پس چي شده ؟؟
چرا ابرهاي تيره نمي ذارن ما ستارمون رو واسه هميشه داشته باشيم .چرا اين دود و دم و غبار زندگي رو قلبهاي ما نشسته ؟؟؟
چند ماهي از عيد مي گذره نکنه يادمون رفته باشه که دلمون رو خونه تکوني کرده باشيم
نميدونم شايداونقدر تو فکر تميز کردن اشيا بي مصرف بوديم که ديگه از خودمون و دلامون غافل شديم.
ببين اگه واقعا دوستش داري براي نگه داشتنش تلاش کن و دوباره دل اوون رو به عشقت زنده کن ....
« شايد اينبار نوبت تو باشه تا ثابت کني هنوز هم دوستش داري»

parastoo

ساحل جانهايتان باشد.

ما به هم نمي رسيم آخر بازي همينه آخر عشق دوتا خط موازي همينه

دو خط موازي زائيده شدند . پسرکي در کلاس درس آنها را روي کاغذ کشيد.

آن وقت دو خط موازي چشمشان به هم افتاد .
و در همان يک نگاه قلبشان تپيد .
و مهر يکديگر را در سينه جاي دادند

خط اولي گفت :
ما ميتوانيم زندگي خوبي داشته باشيم .
و خط دومي از هيجان لرزيد .
خط اولي گفت و خانه اي داشته باشيم در يک صفحه دنج کاغذ .
من روزها کار ميکنم.ميتوانم بروم خط کنار يک جاده دور افتاده و متروک شوم ، يا خط کنار يک نردبام .

خط دومي گفت : من هم ميتوانم خط کنار يک گلدان چهار گوش گل سرخ شوم ، يا خط کنار يک نيمکت خالي در يک پارک کوچک و خلوت .

خط اولي گفت : چه شغل شاعرانه اي و حتما زندگي خوشي خواهيم داشت .
در همين لحظه معلم فرياد زد : دو خط موازي هيچ وقت به هم نمي رسند .
و بچه ها تکرار کردند : دو خط موازي هيچ وقت به هم نمي رسند .

دو خط موازي لرزيدند . به هم ديگر نگاه کردند . و خط دومي پقي زد زير گريه . خط اولي گفت نه اين امکان ندارد حتما يک راهي پيدا ميشود . خط دومي گفت شنيدي که چه گفتند . هيچ راهي وجود ندارد ما هيچ وقت به هم نمي رسيم و دوباره زد زير گريه .
خط اولي گفت : نبايد نااميد شد . ما از صفحه خارج ميشويم و دنيا را زير پا ميگذاريم . بالاخره کسي پيدا ميشود که مشکل ما را حل کند .
خط دومي آرام گرفت و آن دو اندوهناک از صفحه کاغذ بيرون خزيدند از زير کلاس درس گذشتند و وارد حياط شدند و از آن لحظه به بعد سفرهاي دو خط موازي شروع شد .

آنها از دشتها گذشتند ...
از صحراهاي سوزان ...
از کوهاي بلند ...
از دره هاي عميق ...
از درياها ...
از شهرهاي شلوغ ...
سالها گذشت وآنها دانشمندان زيادي را ملاقات کردند .

رياضي دان به آنها گفت : اين محال است .هيچ فرمول رياضي شما را به هم نخواهد رساند . شما همه چيز را خراب ميکنيد .

فيزيکدان گفت : بگذاريد از همين الان نااميدتان کنم .اگر مي شد قوانين طبيعت را ناديده گرفت ، ديگر دانشي بنام فيزيک وجود نداشت .

پزشک گفت : از من کاري ساخته نيست ، دردتان بي درمان است .

شيمي دان گفت : شما دو عنصر غير قابل ترکيب هستيد . اگر قرار باشد با يکديگر ترکيب شويد ، همه مواد خواص خود را از دست خواهند داد .

ستاره شناس گفت : شما خودخواه ترين موجودات روي زمين هستيد رسيدن شما به هم مساويست با نابودي جهان . دنيا کن فيکون مي شود سيارات از مدار خارج ميشوند کرات با هم تصادم مي کنند نظام دنيا از هم مي پاشد . چون شما يک قانون بزرگ را نقض کرده ايد .

فيلسوف گفت : متاسفم ... جمع نقيضين محال است .
و بالاخره به کودکي رسيدند کودک فقط سه جمله گفت :

شما به هم مي رسيد .
نه در دنياي واقعيات .
آن را در دنياي ديگري جستجو کنيد .

دو خط موازي او را هم ترک کردند و باز هم به سفرهايشان ادامه دادند .
اما حالا يک چيز داشت در وجودشان شکل مي گرفت .
« آنها کم کم ميل رسيدن به هم را از دست مي دادند »
خط اولي گفت : اين بي معنيست .
خط دومي گفت : چي بي معنيست ؟
خط اولي گفت : اين که به هم برسيم .
خط دومي گفت : من هم همينطور فکر ميکنم و آنها به راهشان ادامه دادند .

يک روز به يک دشت رسيدند . يک نقاش ميان سبزه ها ايستاده بود و بر بومش نقاشي ميکرد .
خط اولي گفت : بيا وارد آن بوم نقاشي شويم و از اين آوارگي نجات پيدا کنيم .
خط دومي گفت : شايد ما هيچوقت نبايد از آن صفحه کاغذ بيرون مي آمديم .
خط اولي گفت : در آن بوم نقاشي حتما آرامش خواهيم يافت .
و آن دو وارد دشت شدند و روي دست نقاش رفتند و بعد روي قلمش .

نقاش فکري کرد و قلمش را حرکت داد
و آنها دو ريل قطار شدند که از دشتي مي گذشت و آنجا که خورشيد سرخ آرام آرام پايين مي رفت سر دو خط موازي عاشقانه به هم مي رسيد

parastoo