چگونه دل اسيرت شد قسم به شب نمي دانم

و من در پيش چشمان تو مشتي خاك گلدانم

تو دريایي تريني آبي و آرام و بي پايان

تو مثل آسماني مهربان و آبي و شفاف

 
و من در آرزوي قطره هاي پاك بارانم

بدون تو شبي تنها و بي فانوس خواهم مرد

دعا كن بعد ديدار تو باشد وقت پايانم

parastoo

مشت بر مهرء تنهایی من پیچاندی

مهر دستان تو دنبال دعایی میگشت

بارها دور زدی ذهن مرا گرداندی

ذکر ها گفتی و بر گفته خود خندیدی

 خیس نشد .

و اماما همیشه در مورد عشق گفتیم

در مورد عاشق چیزی نگفتیم

اینم تقدیم به همه عاشقا

          به روی گونه تابیدیّ و رفتی

                              مرا با عشق سنجیدیّ و رفتی

          تمام هستی ام نیلوفری بود

                              تو هستی مرا چیدیّ و رفتی

          کنار انتظارت تا سحرگاه

                              شبی همپای پیچک ها نشستی

          تو از راه آمدی با نازو آن وقت

                              تمنای مرا دیدیّ و رفتی

          شبی از عشق تو با پونه گفتم

                              دل او هم برای قصّه ام سوخت

          غم انگیز است ،تو شیداییم را

                              به چشم خویش فهمیدیّ و رفتی

          چه باید کرد این هم سرنوشتی ست

                              ولی دل را به چشمت هدیه کردم

          سر راهت که می رفتی تو آن را

                              به یک پروانه بخشیدیّ و رفتی

          صدایت کردم از ژرفای یک یاس

                              به لحن آبی و نمناک باران

          نمی دانم شنیدی برنگشتی

                              و یا این بار نشنیدیّ و رفتی

          نسیم از جاده های دور آمد

                              نگاهش کردم و چیزی به من گفت

         تو هم در انتظار یک بهانه

                              از این رفتار رنجیدیّ و رفتی

          عجب دریای غمناکی ست این عشق

                              ببین با سرنوشت من چها کرد

          تو هم این رنجش خاکستری را

                              میان یاد پیچیدیّ و رفتی

          تمام غصّه هایم مثل باران

                              فضای خاطرم را شستشو داد

          و تو به احترام این طلاطم

                              فقط یک لحظه باریدیّ و رفتی

          دلم پرسید از پروانه یک شب

                              چرا عاشق شدن درد عجیبی ست؟

         و یادم هست تو یک بار این را

                              ز یک دیوانه پرسیدیّ و رفتی

          تو را به جان گل سوگند دادم

                              فقط یک شب نیازم را ببینی

          ولی در پاسخ این خواهش من

                              تو مثل غنچه خندیدیّ و رفتی

          دلم گلدان شب بوهای رویاست

                               پر است از اطلسی های نگاهت

           تو مثل یک گل سرخ وفادار

                               کنار خانه روییدیّ و رفتی

           تمام بغض هایم مثل یک رنج

                               شکست و قصّه ام در کوچه پیچید

          ولی تو از صدای این شکستن

                              به جای غصّه ترسیدیّ و رفتی

         غروب کوچه های بی قراری

                             حضور روشنی را از تو می خواست

          تو یک آن آمدی این روشنی را

                              به روی کوچه پاشیدیّ و رفتی

          کنار من نشستی تا سپیده

                              ولی چشمان تو جای دگر بود

          و من می دانم آن شب تا سحرگاه

                              نگارت را پرستیدیّ و رفتی

          نمی دانم چه می گویند گل ها

                             خدا می داند و نیلوفرو عشق

          به من گفتند گل ها تا همیشه

                              تو از این شهر کوچیدیّ و رفتی

         جنون درامتداد کوچه عشق

                              مرا تا آسمان ها با خودش برد
 
          و تو در آخرین بن بست این راه

                              مرا دیوانه نامیدیّ و رفتی

          شبی گفتی نداری دوست من را

                               نمی دانی که من آن شب چه کردم

         خوشا بر حال آن چشمی که آن را
 
                              به زیبایی پسندیدیّ و رفتی

        هوای آسمان دیده ابریست

                              پر از تنهایی نمناک هجرت

        تو تا بیراهه های بیقراری

                              دل من را کشانیدیّ و رفتی

        کنار دیدگانت چشمه ای بود

                              و من در پای چشمه تشنه ماندم

        تو بی آنکه بپرسی این عطش چیست

                              ز آب چشمه نوشیدیّ و رفتی

        پریشان کردی و شیدا نمودی

                              تمام جاده های شعر من را

       رها کردی شکستی خرد گشتم

                              تو پایان مرا دیدیّ ورفتی

parast

 زد ...

تا به دنيا ثابت كنم

« تمام مسيرها به طرف مشترك مورد

نظر اشغال نمي باشد »

parastoo

ديگر دلم هواي سرودن نمي کند!

parastoo

من صبورم اما . . .

به خدا دست خودم نيست اگر می رنجم

يا اگر شادی زيبای تو را به غم غربت چشمان خودم

 می بندم .

من صبورم اما . . .

چقدر با همه ی عاشقيم محزونم !

و به ياد همه ی خاطره های گل سرخ

مثل يک شبنم افتاده ز غم مغمومم .

من صبورم اما . . .

بی دليل از قفس کهنه ی شب می ترسم

بی دليل از همه ی تيرگی تلخ غروب

و چراغی که تو را ، از شب متروک دلم دور کند. . .

می ترسم .

من صبورم اما . . .

آه . . . اين بغض گران صبر نمی داند چيست !!!!

parastoo