یه داستان شایدم .....

می خوام داستان کوهنوردی رو براتون بگم که می خواست از بلندترین کوه بالا برود.او پس از سالها آماده سازی ، ماجراجویی خود را آغاز کرد ولی از آنجا که افتخار کار را فقط برای خود می خواست تصمیم گرفت تنها از کوه بالا برود.

شب بلندیهای کوه را تمام در بر گرفته و مرد هیچ چیزی را نمی دید. همه چیز سیاه بود. اصلاً دید نداشت و ابری سیاه روی ماه و ستارها را پوشانده بود. همانطور که از کوه بالا می رفت ، چند قدم مانده به قله پایش لیز خورد و از کوه پرت شد.

در حال سقوط فقط لکه های سیاهی را در مقابل چشمانش می دید و احساس وحشتناک مکیده شدن بوسیله قوه جاذبه او را درخود می گرفت.

همچنان سقوط می کرد و در آن لحظات ترس عظیم ، همۀ رویدادهای خوب و بد زندگی به یادش می آمد.

اکنون فکر می کرد مرگ چقدر به او نزدیک است . ناگهان احساس کرد طناب به دوره کمرش محکم شد. بدنش میان آسمان و زمین معلق بود و فقط طناب او را نگه داشته بود، و در این لحظۀ سکون برایش چاره ای نماند جز آنکه فریاد بکشد

             (( خدا یا کمکم کن ))

ناگهان صدای پرطنین که از آسمان شنیده می شد جواب داد: از من چه می خواهی؟

-        ای خدا نجاتم بده.

-        واقعاً باور داری که من می توانم تورا نجات دهم؟

-        البته که باور دارم.

-        اگر باور داری طنابی را که به دور کمرت بسته است پاره کن.

-        یک لحظه سکوت ...........

و مرد تصمیم گرفت با تمام نیرو به طناب بچسبد.

گروه نجات روز بعد می گوید که یک کوهنورد یخزده را مرده پیدا کردن،بدنش از یک طناب آویزان بود و با دستانش محکم طناب را گرفته بود و

او فقط یک متر از زمین فاصله داشت. !!!

تولد امام رضا (ع) بر شما

           مبارک

امشب به قصه‎ی دل من گوش می‎کنی
              فردا مرا چو قصه فراموش می‎کنی
این دور همیشه در صدف روزگار نیست
            می‎گویمت ولی تو کجا گوش می‎کنی
دستم نمی‎رسد که در آغوش گیرمت
             ای ماه پاک دست در آغوش می‎کنی
در ساغر تو چیست که با جرعه نخست
        هوشیار و مست را همه منهوش می‎کنی
گر گوش می‎کنی سخنی خوش بگویمت
          بهتر زگوهری که تو در گوش می‎کنی
جام جهان زخون دل عاشقان پر است
            حرمت نگاه دار اگرش نوش می‎کنی
سایه چو شمع شعله درافکنده‎ای به جمع
           زین داستان که با لب خاموش می‎کنی

در این دنیا تک و تنها شدم من
      گیاهی در دل صحرا شدم من

 
چو مجنونی که از مردم گریزد
        شتابان در پی لیلا شدم من

چه بی‎اثر می‎خندم چه بی‎ثمر می‎گری

به ناکامی چرا رسوا شدم من
    چرا عاشق چرا شیدا شدم من

من آن دیرآشنا را می‎شناسم
    من آن شیر ندار را می‎شناسم

محبت بین ما کار خدا بود
    از اینجا من خدا را می‎شناسم

چه بی‎اثر می‎خندم چه بی‎ثمر می‎گریم

به ناکامی چرا رسوا شدم من
    چرا عاشق چرا شیدا شدم من

خوش آنروزی که این دنیا سرایت
           قیامت با قیام محشر آید

بگیرم دامن عدل الهی
       بپرسم کار عاشق کی برآید

چه بی‎اثر می‎خندم چه بی‎ثمر می‎گریم

 همه ی رویای من تو بودی،

  همه ی آرزویم تو بودی،

 همه ی دوست داشتنم تو بودی، 

    عجب رویایی بود این رویای عاشقانه،

همه ی رویاهای من رویای دوست داشتن تو

 بود،

 حال که دیگر مثل رویا مرا نخواستی درکی

نسبت به رویا و خیالات ندارم،

 فقط رویای دوستت دارم برایم ماندگار شد.

  دلم گرفته آسمون نمی تونم گریه کنم  

      شکنجه می شم از خودم نمی تونم شکوه کنم

  انگاری کوه غصه ها رو سینۀ من اومده

           آخ داره باورم می شه خنده به ما نیومده

  دلم گرفته آسمون از خودتم خسته ترم

        تو روزگار بی کسی یه عمره که دربه درم

  حتی صدای نفسم می گه که توی قفسم

          من واسه آتیش زدن یه کوله بار شب بسم

  دلم گرفته آسمون یه کم منو حوصله کن

    بدون که ازاین روزگاریه خورده کمتر گله کن

  منوبه بازی می گیرن عقربه های ساعتم

           برگه تقدیم می کنه لحظه به لحظه لعنتم

  آهای زمین یه لحظه تو نفس نزن

            نچرخ تا آروم بگیره یه آدم شکسته تر

-به دنبال کسی نباش که بتونی با اون زندگی کنی

به دنبال کسی باش که نتونی بدون اون زندگی کنی     (رخ)

- به کسی عشق بورز که لایق عشق باشد

 نه تشنه عشق چون تشنهُ عشق روزی سیراب می شود

-با عشق زمان فراموش می شود

                          و با زمان هم عشق

- چاره ای نیست بجز خوشبختی

                                     ( صدای ماهک) 

I don’t know the key of success but the key of failure is to please every one

(من کلید موفقیت را نمی شناسم ولی کلید شکست راضی نگه داشتن همگان است)